Rozdział 4 ♞

Otworzyłam oczy. Tam, gdzie się znajdowałam było bardzo cicho. Przez ostre światło zaczęła boleć mnie głowa, więc ją odwróciłam w prawą stronę. Stała tam metalowa szafeczka, na niej butelka wody i jabłko, kawałek dalej białe drzwi a nad nimi krzyż. Obejrzałam się w drugą stronę. Ujrzałam Philipa śpiącego obok mnie na krześle.

-Philip -powiedziałam cichym głosem. -Philip - wciąż spał. Szturchnęłam go najmocniej jak mogłam ręką w żebra. Najwidoczniej podziałało. - Philip, co się dzieję? Czy ja jestem w szpitalu?

-Tak -powiedział i uśmiechnął się. Złapał mnie za rękę. -Tak, tak, spokojnie miałaś wypadek. Lekarze powiedzieli, że byłaś w stanie śmierci klinicznej. To cud, że się obudziłaś, Ellie! Bardzo się cieszę. Przeze mnie... -urwał. Widocznie nie potrafił wypowiedzieć jakiegoś zdania. -Mogłaś umrzeć. 

Widziałam, że żałował namówienia mnie na galop. Ja jednak nie. 

-Śmierć kliniczna? Nic się nie stało, galop był cudowny! Przynajmniej mam jakieś wspomnienia. -zaśmiałam się. Mój głos był lekko ochrypnięty i cichutki. Zaczęło mnie zastanawiać, gdzie moja rodzina! W końcu spadłam z konia, więc nie wierzę, że mogli by nie wiedzieć co się stało. To pytanie było bardzo nurtujące.

-Ej, a gdzie moi rodzice? Ty jesteś, ale najbliższych nie ma... 

-A więc ja nie jestem twoim najbliższym? -powiedział to zdanie tak uroczo i mnie.... pocałował. Delikatnie w usta. Odwzajemniłam pocałunek. Pierwszy w moim życiu, był tak cudowny jak ten galop. Nie byłam w stanie się oderwać. Być może dlatego, że Philip przyciskał mnie lekko do poduszki, albo dlatego, że było to niezwykłe uczucie. Nie wiem ile dokładnie się całowaliśmy, chyba dosyć długo. W końcu chłopak przestał. Usiadł na krześle z głupią miną.

-Przepraszam Ellie.... Nie wiem, co we mnie wstąpiło. Głupio mi. -jego przeprosimy także były urocze. Od razu pojawił mi się uśmiech na ustach. 

-Spokojnie, to było bardzo przyjemne. -zaśmiałam się, Philip też. Zasnęłam. Byłam bardzo zmęczona. 

Gdy się zbudziłam było bardzo jasno na dworze, ostrego światła już nie było, tak samo jak wody i jabłka na szafce. Także w pokoju byłam tylko ja. Philip gdzieś poszedł, posmutniałam. Nagle do pokoju weszła mama. 

-Córeczko, jak się czujesz, nic cię nie boli? -zalała mnie wiadrem pytań. -Jesteś głodna? Zabrałam tą wodę i twoje jabłuszko, może je teraz zjesz słoneczko?

Na wszystkie jej pytania odpowiadałam kręcąc głową. Nie zauważyłam, że obok mamy stanęła pielęgniarka.

-Ellie, potwierdziliśmy wyniki badań i tak, jak się spodziewaliśmy nic ci nie jest. -powiedziała zakończając uśmiechem. -Miałaś wstrząśnienie mózgu, ponieważ jak zeznał twój przyjaciel, uderzyłaś mocno głową w ogrodzenie spadając z konia. A przy upadku złamałaś rękę. 

Spojrzałam na ręce, rzeczywiście, prawa była w gipsie. 

Podziękowałam pielęgniarce. Pozwoliła mi wyjść ze szpitala. Ale wciąż pozostawało pytanie, gdzie jest Philip? Wróciłam z mamą do domu. Zaniosła ona moje rzeczy do pokoju. Pomogła mi się przebrać w luźne rzeczy. Powoli poszłam do stajni. W boksie nie było Parysa. Postanowiłam się przejść na łąkę. Było tam tylko bydło. Poczułam ból w głowie i poszłam do domu najszybciej, jak to było możliwe. Ból narastał, a ja nie wiedziałam co jest z Parysem, no i z Philipem. Godzinę leżałam w łóżku i trzymałam się za głowę. Ból minął. Poszłam do pokoju, w którym siedziała mama. 

-Mamo, co z Philipem, gdzie on jest? -spytałam.

-Kochanie, on jest na pewno u siebie w domu. Zresztą, skąd mam wiedzieć? -powiedziała typowo słodkim głosem. 

-A Parys?

Mama się nie odzywała. Zajęła się z powrotem czytaniem gazety i piciem kawy. Spytałam jeszcze raz, tylko bardziej stanowczo, jakbym to ja była mamą i pytała się, czemu w poduszkach jest bita śmietana.

-Mamo! Gdzie jest Parys?